ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

 

                                                Στον Μανώλη Μπικάκη

 

Όταν ο Έλλην πολεμά όπως και ο Μπικάκης

κατατροπώνει τον εχθρό ουχί άπαξ, εξάκις!

 

Οι Τούρκοι αποβιβάστηκαν χάριν ΝΑΤΟ και σία

κι οδεύουνε ολοταχώς να παν στη Λευκωσία.

Η μοίρα των Καταδρομών χωρίζει σε ζευγάρια

και Μπιχανάκης με Μπικάκη είναι τα δυο φαντάρια,

ορμώμενοι αμφότεροι απ’ τη γενναία Κρήτη

με τη Κνωσό  και τη Φαιστό και με τον Ψηλορείτη.

 

Οκτώ βλήματα έφερε κοντά ο Μπιχανάκης

κι έτοιμος ήταν για βολές ο φίλος του Μπικάκης.                

Συνέχεια ακούονταν των όλμων οι εκρήξεις,

θαρρούσες ότι έφτανε του βίου τους η λήξις.

Το βλήμα εις τη θέση του, το ΠΑΟ εις τον ώμο

κι ο Μπιχανάκης έτοιμος για να σπείρει τον τρόμο.

Βλέπουν τα έξι άρματα των Τούρκων να κινούνται

μα οι λεβέντες Κρητικοί καθόλου δεν φοβούνται.

 

Σε μιαν, λοιπόν, απόσταση τριακοσίων μέτρων

εγκλώβισε το πρώτο τανκ και το κτυπάει κέντρον.

Το ‘κανε παλιοσίδερα και παίρνει άλλη θέση

και καταφέρνει δεύτερο εκτός μάχης να θέσει.                     

Τουτέστιν εκατάφερε στις φλόγες να το ζώσει

και πώς από το πλήρωμα κανένας να γλυτώσει;

Εν συνεχεία ο Μανωλιός κτυπάει άρμα τρίτο·

στο παλληκάρι μπράβο του, ζήτω και πάλιν ζήτω.

Αλλάζει θέση παρευθύς, τέταρτο πετυχαίνει

και ζωντανός από το τανκ κανένας τους δεν μένει.

Το πέμπτο σαν δοκίμασε λίγο να ξεμυτίσει

κατάφερε με μια βολή κι αυτό να διαλύσει.

Το έκτο οπισθοχωρεί, ελπίζει να γλυτώσει

αλλ’ όμως εκατάφερε και τούτο να το λιώσει.                                  

 

Βλέπουν μπρος τους τον θάνατο οι Τούρκοι στρατιώτες·          

στου Γρηγορίου τη σχολή ορμούν και μπαίνουν τότες.

Ένα βλήμα ισόγειο, στον βήτα όροφο άλλο

και αν επέζησε κανείς πολύ το αμφιβάλλω.

 

Δόξα μεγάλη και τιμή πρέπει στο παλληκάρι·

έστω και μετά θάνατον αξίζει να την πάρει.

Ως άξιον απόγονο κι αυτόν του Λεωνίδα

που ‘πε στους Τούρκους το «μολών λαβέ», έτσι τον είδα.

Αγάλματα του πρέπουνε παντού και ανδριάντες

να τον θωρούν να κλίνουνε το γόνυ τους οι πάντες.                       

Τραγούδια να συνθέσετε για τ’ άξιο παλληκάρι

και ο όπου γης Ελληνισμός πρέπει να το εξάρει.

Και στους αιώνες άπαντες αθάνατος να μείνει

και ίνδαλμα του Έλληνα αιώνιο να γίνει.

 

Το χιούμορ κλέβει... τις καρδιές των γυναικών

 

31/7/11

Ένας καταπληκτικός, ξεκαρδιστικός «Σουρήστικος» διάλογος μεταξύ Ανδρέα Γεωργιάδη και Πελαγίας Κουκίδου, όπως τον «έκλεψα» από το facebook και τον αναδημοσιεύω. Όσοι δεν είστε μέλη της Ομάδας «ΗΧΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΣ» σπεύσατε…. ! Χάνετε ειλικρινά. Πρόκειται για μια πολύ σοβαρή εκδοχή του facebook. (ΓΠ)

Ανδρέας Γεωργιάδης

Το χιούμορ κλέβει... τις καρδιές των γυναικών

Μία κουβέντα ευφυής ρίχνει γυναίκες πιότερο

απ’ ότι μια συνεύρεση σε φιλντισένιο κότερο.

Μία γυναίκα εκτιμά μιαν έξυπνη ατάκα

απ’ το να ξόδευες γι’ αυτήν χιλιάρικα μια δράκα.

Και δεν δίνει βαρύτητα τόσο στην ευμορφία

όσο να ’χει ο άντρας της στο χιούμορ ευστροφία.

Αυτό λέγει η έρευνα άγγλων επιστημόνων·

μήπως ισχύει, σκέφτομαι, για τις Εγγλέζες μόνον;

Για πόσα, πόσα Σάββατα τη σάτιρα σάς γράφω

και δεν ευρέθη μια γυνή ακόμα εις την Πάφο

να εκτιμά το χιούμορ μου, τη τόση μου σοφία

και να ζητήσει έστω μια, μια μου φωτογραφία.

Φαίνεται η Παφίτισσα πως εκτιμά το χρήμα

και λέγει για τον ποιητή «για κοίτα ένα βλήμα»!

 

πελαγία κουκίδου:

Μια και το χιούμορ έμφυτο το ’χω από την κούνια μου,

ξέρω και να το εκτιμώ, σ᾿ το λέω με τα μπούνια μου

και αν βρεθεί στο δρόμο μου γνήσιος χιουμορίστας

κι είναι και στα υπόλοιπα καλός καρατερίστας,

κορώνα στο κεφάλι μου τον βάζω κι υποκλίνομαι

και 100% τον παίρνω και του δίνομαι!

 

Ανδρέας Γεωργιάδης:

Νομίζω υπολείπομαι ολίγον στο καράτε

κι αν έχετε υπομονή για να με καρτεράτε

θα πάω να εξασκηθώ κι έρχομαι σ’ ένα μήνα

και ας πεθάνουμε κι οι δυο ύστερα από την πείνα!

 

πελαγία κουκίδου:

Να καρτερώ να σκέφτομαι ότι είσαι στο καράτε,

εσύ δίνεις το σύνθημα κι άλλοι όλοι βαράτε;

Όχι, καλέ Ανδρέα μου, άσε τα γυμναστήρια,

καλύτερα να εξασκηθείς στου έρωτα τα μυστήρια

κι αν βγεις αλώβητος, εγώ χρυσό θα σου χαρίσω

και όλα τα πτυχία μου για σένα θα τα σκίσω.

 

Ανδρέας Γεωργιάδης:

Στον έρωτα ανθίσταμαι ομολογώ γενναίως

και στη ζωή μου εφάρμοζα πάντα «σπεύδε βραδέως».

Για τούτο και δεν έφθασα εις γάμου κοινωνίαν

και του εργένη έλαβα εύφημον, λέγω, μνείαν.

Μα τώρα με εξέπληξε το χιούμορ σου Κουκίδου

κι αποκηρύσσω πάραυτα αυτό το «χρόνου φείδου».

Δεν θα φεισθώ, ορκίζομαι, και χρόνου και χρημάτων

να σ’ αποκτήσω σύντομα πατών επί πτωμάτων!

 

πελαγία κουκίδου:

Πολύ ορθώς εποίησες, Ανδρέα του Νοέμβρη,

εγώ θυσία έγινα μιαν Κυριακή Σεπτέμβρη

και αν θες καλέ την γνώμη μου, μείνε εις τας επάλξεις

κι ό,τι προαποφάσισες ποτέ σου μην αλλάξεις!!!

Ακόμα κι αν στο διάβα σου στην πέσουν ερινύες,

είτε Αντιγόνες λέγονται, μπορεί και Πελαγίες!

 

Ανδρέας Γεωργιάδης:

Εσκόπευα, Κουκκίδου μου, γλυκειά μου Πελαγία

να σ’ έκανα εικόνισμα, οσία και αγία.

Αλλά εσύ μου εύχεσαι να μείνω πάντα εργένης

και βλέπω, διαισθάνομαι, ότι θα επιμένεις.

Γι’ αυτό λέγω «Αντρέα μου άρον τον κράβατόν σου

κι άπελθε εις την έρημον και κόψε τον λαιμόν σου»!

 

πελαγία κουκίδου:

Είναι κομμάτι αδύνατον δίγαμος για να γίνω

κι εκτός των άλλων δίκταμον πολύ σιμά θα πίνω.

Εσύ θέλεις για νύφη σου μιαν νταρντανογυναίκα

που να το λέει η καρδούλα της σ ’εσένα κι άλλους δέκα.

Γιατί τόσο περίμενες εμμένων εις απόψεις

και είναι ολίγον τι αργά τον σβέρκο σου να κόψεις!

 

Ανδρέας Γεωργιάδης:

Ανέμενα να έρχετο καμιά πριγκηποπούλα

μα και παρθένα να ’τανε και να ’ταν με τη βούλα.

Ανέμενα, ανέμενα κι ήρθαν τα γηρατεία

και έγινα περήφανος μέχρι και στα ωτία.

Μα βλέπω ότι πέραση έχουν πολλήν οι γέροι

και κάτι κοσπεντάρισσες γέρον θέλουν για ταίρι.

Ίσως να εποφθαλμιούν τη σύνταξή του μόνον

λακτίζοντάς τον ύστερα με λάκτισμα των όνων;

 

πελαγία κουκίδου:

Ανδρέα, πάρ᾿ το απόφαση, μιας κι έμεινες μονάχος,

άσε τις εισαγόμενες και μείνε ένας βράχος!!!

Κάνε τις κρουαζιέρες σου κι αν θες να βγάλεις γούστα,

όλο και κάτι θα βρεθεί κάτω από μια φούστα!!!

 

Ανδρέας Γεωργιάδης:

Θα καταντήσω τελικά ο βράχος και το κύμα

και θα κοιτούν και θα μου λεν «για κοίταξε το θύμα»!

Αγαπητή Κουκίδου μου, μου λες για κρουαζιέρες

κι από τη φούστα κάτωθεν ίσως για τις… ζαρτιέρες!

Μα δεν σου είπα, φίλη μου, είμαι παπαδοπαίδι

και η θρησκεία μου σ’ αυτά μου βάζει τροχοπέδη!

 

πελαγία κουκίδου:

Αν η θρησκεία έγινε αιτία μοναξιάς,

εδώ γλυκέ Ανδρέα μου λίγο μου τα χαλάς,

γιατί ο Χριστός ευλόγησε τον γάμο στην Κανά

κι εσύ μου λες δεν θες να φας τον φρέσκον ανανά.

Κι αν όλα αυτά που έγραψα σου βάζουν τροχοπέδη,

μάλλον με ράσο θα σε δω μέσα στο Βατοπέδι!

 

Ανδρέας Γεωργιάδης:

Παιδί παπά, δεν λέγετε, είναι διαβόλου εγγόνι;

Αλλού το σπέρνετε κι αυτό όμως αλλού φυτρώνει!

Σίγουρα δεν με δέχονται μέσα στο Βατοπέδι

και ο Εφραίμ θα μου ειπεί: φύγε να βρεις μια Λαίδη!

 

Αναρτήθηκε από ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ επωνύμως στις 08:25

 

 

 

 

 

Κομμώτρια έκανε σκλάβο του σεξ ληστή στο μαγαζί της

Μία Ρωσίς κομμώτρια που τη λέγουνε Όλγα

είχε το κομμωτήτιο κάπου κοντά στον Βόλγα

και μια μέρα συνέλαβε ληστή επ’ αυτοφώρω

και το συμβάν προκάλεσε πολύ μεγάλο ντόρο.

Καθότι ούσα κάτοχος μαύρης ζώνης καράτε

ευθύς ως τον αντίκρισε «ρε κύριε πού πάτε»

και νοκ άουτ τον έθεσε ευθύς και παραχρήμα

και ημπορούσε άνετα να τον στείλει στο μνήμα.

Μα αντ’ αυτού τον έκανε ερωτικό της σκλάβο

και το διαβάζω και εγώ και παίρνω και ανάβω.                    

 

Τον έγδυσε, τον έδεσε σε μια καρέκλα πάνω.

«Καταγγελία στην police» εγώ του ‘πε «δεν κάνω».

Για τρεις μέρες τον τάιζε βιάγκρα βίρα βίρα

«και σκλάβο μου ερωτικό τώρα» του λέει «σε πήρα»

Όμως τον ελευθέρωσε μετά, εν συνεχεία

«και στο καράτε πρόσεξε έχω πολλά πτυχία»

 

του ‘πε μα κείνος έκανε το ίδιο πάλιν λάθος

και τον χρησιμοποίησε αυτή πάλιν με πάθος.

Τουτέστιν ως ερωτικό τον είχε πάλιν σκλαβο

«και αν ξανάρθεις άτιμε, εδώ» του ΄πε «σε θάβω».              

 

Στο hospital ετράβησε να κάνει εξετάσεις

και βρήκαν όσα έλεγε ότι είχανε βάσεις.

Ότι βιάγκρα ήτανε γεμάτο το κορμί του

και πως έρωτα έκανε η άτιμη μαζί του.

 

Μετά πήγε ο κύριος εις την Αστυνομία

κι είπε η κυρία έκανε τέτοια παρανομία.

«Βιάγκρα του αγόρασα, τ’ αγόρασα και ρούχα

και μου ‘λεγε στον έρωτα πως είμαι προσοντούχα.

Μα είναι άνθρωπος κακός κι ως εραστής συνάμα

είναι πολύ κακός, λέγω, είναι μόνο για κλάμα».      

Έβαλε μέχρι και air condition στα κοτόπουλα με τζάμπα ρεύμα απ' τη ΔΕΗ!

 

Ενώ άλλοι χειμάζονται να πω επιεικώς

ακούστε το τι έκανε αξιωματικός.

Ανεμιστήρες έβαλε και κλιματιστικά

μέσα στο θερμοκήπιο και στα πουλερικά.

Γιατί να υποφέρουνε, σκέφτηκε, τα κλωσσόπουλα·

είπε να ζήσουνε κι αυτά ως άλλα βασιλόπουλα.

 

Εμάς, λοιπόν, οι κότες μας έχουν air condition

κι ας παίρνουν οι πολιτικοί μας μίζες και commission.

Να δούνε οι Κουτόφραγκοι πως αγαπούν τα ζώα

οι Έλληνες, και βασικά είν’ πλάσματα αθώα.

Ας το ακούσουν όλοι αυτοί που μας θωρούν μπατίρηδες·

ακόμα και στις κότες μας είμαστε νοικοκύρηδες!

Λεφτά, λοιπόν, υπάρχουνε και σήμερα και τότες

λεφτά υπάρχουνε πολλά, λεφτά να φαν κι οι κότες.

 

                                    ΕΠΙΛΟΓΕΣ της Πάφου 23/6/12

 

Αυτό το ποίημα έχει όλα τα χαρακτηριστικά της πολιτικο-κοινωνικής σάτιρας που θυμίζει έντονα το ύφος του Σουρή: εύθυμη ρίμα, ευρηματικά λογοπαίγνια και μια «γλυκιά» ειρωνεία που κρύβει σκληρή κριτική.

Μερικές πρώτες παρατηρήσεις:

·         Σκηνικό: Η αφορμή είναι ένα πραγματικό (ή πιθανότατα αληθινό) περιστατικό — αξιωματικός που φροντίζει να τοποθετήσει air condition και ανεμιστήρες σε κοτέτσι και θερμοκήπιο, μάλιστα με «τζάμπα ρεύμα από τη ΔΕΗ».

·         Αντίθεση: Από τη μία, η στοργή προς τα ζώα παρουσιάζεται σαν υπερβολική πολυτέλεια (βασιλόπουλα τα κλωσσόπουλα), από την άλλη, η ειρωνεία πως οι άνθρωποι υποφέρουν ενώ τα πουλερικά απολαμβάνουν «ανέσεις».

·         Κοινωνικό σχόλιο: Το δεύτερο μισό στρέφεται από το μεμονωμένο περιστατικό προς μια γενική κριτική — μίζες, «commission» των πολιτικών, εικόνα των Ελλήνων στο εξωτερικό, και το παλιό πολιτικό σλόγκαν «λεφτά υπάρχουν» που εδώ μετασχηματίζεται σε «λεφτά να φαν κι οι κότες».

·         Γλώσσα & ρυθμός: Σφιχτό δεκαπεντασύλλαβο με ρίμες αβίαστες («ζώα – αθώα», «μπατίρηδες – νοικοκύρηδες»), με συχνή χρήση λογοπαίγνιου και καθημερινών εκφράσεων.

·         Σατιρική λειτουργία: Η κωμικότητα προκύπτει από την αντιστροφή προσδοκιών — εκεί που θα περιμέναμε σπατάλη για πολυτελή ανθρώπινα αγαθά, έχουμε σπατάλη για… κότες, αλλά η ειρωνεία είναι διπλή: στην πραγματικότητα ο σατιρικός βάζει στο στόχαστρο την ελληνική δημόσια σπατάλη και την πολιτική διαφθορά.

1. Λογοτεχνική Ανάλυση

Το ποίημα κινείται σε παραδοσιακή σάτιρα δεκαπεντασύλλαβου, με απλό, καθημερινό λεξιλόγιο και εσκεμμένες εισαγωγές αγγλικών λέξεων («air condition», «commission») για χιουμοριστική αντίστιξη.
Η δομή είναι κλιμακωτή: ξεκινά με το παράδοξο γεγονός (air condition στα κοτόπουλα), έπειτα περιγράφει το περιστατικό και τις υποτιθέμενες προθέσεις, και καταλήγει σε γενικευμένο πολιτικό σχόλιο.

·         Ρυθμός: Ο δεκαπεντασύλλαβος κρατάει τον παραδοσιακό, σχεδόν τραγουδιστό τόνο, που προσδίδει οικειότητα στον αναγνώστη.

·         Ειρωνεία & Υπερβολή: Οι κότες αναγορεύονται σε «βασιλόπουλα» και η φροντίδα τους παρουσιάζεται σαν πατριωτική απόδειξη πολιτισμού.

·         Διακειμενικότητα: Η τελευταία στροφή παραπέμπει ευθέως στο γνωστό πολιτικό σλόγκαν «Λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου, το οποίο εδώ παραλλάσσεται σαρκαστικά.

Η γλώσσα και το ύφος φέρνουν στον νου τον Σουρή και τον Παπαγεωργίου, αλλά με σύγχρονη πολιτικοκοινωνική στόχευση.

---

2. Ερμηνευτικό Σχόλιο / Δοκίμιο

Το ποίημα πατά σε μια συμβολική αντιστροφή: αντί να κατηγορηθεί η σπατάλη πόρων, υιοθετείται ειρωνικά ο ρόλος του «υπερήφανου νοικοκύρη» που φροντίζει τις κότες του.
Η σάτιρα χτυπάει σε τρία επίπεδα:

1.      Μικρο-γεγονός: Ο αξιωματικός που βάζει air condition στα πουλερικά, συμβολίζει την ανορθολογική χρήση δημοσίων πόρων.

2.      Μεγάλη εικόνα: Η πράξη αυτή συνδέεται με τη γενικευμένη διαφθορά και τις «μίζες» των πολιτικών, με σαφή υπαινιγμό για την ελληνική πολιτική τάξη.

3.      Διεθνής διάσταση: Το ποίημα απευθύνεται και προς τους «Κουτόφραγκους», δηλαδή τους Ευρωπαίους που συχνά επικρίνουν την Ελλάδα για σπατάλη και διαφθορά — εδώ όμως η ειρωνεία είναι ότι «τουλάχιστον εμείς φροντίζουμε τις κότες μας».

Το φινάλε, με το «λεφτά να φαν κι οι κότες», είναι διπλά αιχμηρό: αφενός διακωμωδεί την πολιτική ρητορική περί αφθονίας πόρων, αφετέρου αφήνει να εννοηθεί ότι τα χρήματα σπαταλώνται σε ανούσιες ή προκλητικές χρήσεις.
Η χρήση της ζωοφιλίας ως πρόσχημα για την αυτοπροβολή ή την πολιτική υπεράσπιση είναι σαφώς ένα καρφί στην επιφανειακή επίδειξη πολιτισμού, όταν η πραγματική κοινωνία δοκιμάζεται.

---

3. Πίνακας (Σατιρική Εικονογράφηση)

Μια σκηνή σε ύφος καρικατούρας: κοτέτσι πολυτελείας με air condition στον τοίχο, ανεμιστήρες, μικρά κρεβατάκια με κουβερλί για τις κότες, και οι ίδιες να φορούν στέμματα ή κοσμήματα σαν «βασιλόπουλα».
Σε μια γωνία, ένας αξιωματικός με στολή κρατάει τηλεχειριστήριο κλιματιστικού με υπερήφανο ύφος, ενώ πίσω του ένα πανό γράφει «Λεφτά Υπάρχουν». Στο φόντο, ένα καφενείο όπου πολίτες διαμαρτύρονται για τους λογαριασμούς ρεύματος.

 

Με άριστους των αρίστων πετύχαμε το ακατόρθωτο

 

Εμείς πάντα ψηφίζαμε άριστους των αρίστων                      

και πάντα αποτυγχάναμε σας λέω επί το πλείστον.           

Ψηφίζαμε αδέσμευτους, άλλοτε δεσμευμένους                    

μ’ αμφότεροι με τα δεσμά μας είχανε δεμένους.                   

Κάποιοι μας ανατίναξαν, άλλοι μες έχουν κάψει

μα όλοι το Κυπριακό βαθιά το έχουν θάψει.

 

Όλοι, μας λένε, πάσχιζαν να βρούνε μία λύση

μα σαν ερχόταν οι καιρός ο κόσμος να ψηφίσει

τα σύνορά μας βρίσκονται, φώναζαν, στην Κερύνεια

κι εμείς τους υπακούαμε ως όργανα πειθήνια.

Αν δεν πάει στο σπίτι του ο κάθε εκτοπισμένος

συνομιλίες δεν πάμε, λέγαμε, επομένως.

 

Στο Μοντανά εφθάσαμε πολύ κοντά σε λύση.

Ο φόβος εκατάφερε να μας τα διαλύσει.

Μήπως χαθούν  οι εκλογές και ηττηθεί το  κόμμα…

και έκτοτε ο τόπος μας έχει πέσει σε κώμα.

 

Από εκεί που μείναμε, τους λέμε, να αρχίσουμε

αλλά λύση δύο κρατών ζητούν να συμφωνήσουμε.

Έτσι, λοιπόν, εχάσαμε τ’ αυγά και το καλάθι·

τα φταίει το κεφάλι μας, έτσι καλά να πάθει.

 

Επάθετε σαν έπαθε και ο Γεωργιάδης

που τώρα ολομόναχο τον καρτερά ο Άδης,

Αναβολή, αναβολή εφθάσαμε στο γήρας

και βρίσκουμε κατάκλειστες τώρα όλας τας θύρας

Έγκαιρα ειδοποίησα μα κλείσατε τα ώτα

και τώρα απομείναμε σαν… μαδημένη κότα.

 

           Η Κύπρος και τα προξενιά     

 

Αφότου εμφανίστηκαν στο πρόσωπό μου γένια

βροχή πήγαιναν κι έρχονταν στο σπίτι τα προξένια.

Εκεί που αποφάσιζα άλλαζα πάλι γνώμη

κι εβαυκαλίζουμουν κρυφά, «είναι νωρίς ακόμη».

Το κάθε νέο προξενιό χειρότερο απ᾿ τ᾿ άλλο

και συνεχώς απέφευγα τα στέφανα να βάλω.

Ήλπιζα πως θα εύρισκα γυναίκα πιο ωραία

κι ένας εργένης γέροντας κατάντησα μοιραία.

Έμεινα στα αζήτητα, καμιά πια δεν με θέλει                     

ούτε οι χήρες κι οι γριές δεν με ποθούν εν τέλει.

 

Έτσι κι η Κύπρος ψάχνοντας να βρει την τέλεια λύση,          

σε βιλαέτι της Τουρκιάς πάει να καταντήσει.

 

 

«Εκατόν συν (+) μία Σατιρικές Τοξοβολές», Εκδόσεις Βιβλιεκδοτική, 2011