Σερφάροντας στο Facebook
θωρώ μιαν σαραντάρα
και μ’ έπιασε μια πεθυμιά και μια τρελή λαχτάρα
αυτή δική μου να γενεί, είπα πάση θυσία,
και δεν με νοιάζει αν γενεί και αιματοχυσία.
Αιτούμαι τη φιλία της χωρίς καθυστερήσεις
και λέω «άλλη μια φορά, Αντρέα μου, θα σκίσεις!»
-
Αιτούμαι της φιλίας σας, αγαπητή κυρία,
και δεν ανήκω ασφαλώς εις την αληταρία.
Σατίρων είμαι ποιητής και δη διακριθείς,
κι αν δείτε και τον τοίχο μου, και πολυβραβευθείς.
Πολλοί μου λεν δημόσια “είσαι νέος Σουρής”
και λέγοντάς το μη θαρρείς πως είμαι εγωιστής.
Είμαι, σας λεω, ένα σεμνό, σεμνό παπαδοπαίδι
και μην σκεφτείτε κυνηγώ την κάθε μία λαίδη.
-
Μ’ αυτόν εδώ τον μύστακα, Κανάρης ή Μιαούλης
μου φαίνεστε κι ας βασικά είστε πολύ γλυκούλης.
Δεν έχουν πλέον πέραση, δεν έμαθες, οι τρίχες
έστω κι αν είναι μακριές, δέκα περίπου πήχες.
Οι νέοι κάνουν σήμερα, ξέρετε, αποτρίχωση
κι εσείς, θωρώ, επάθατε με τα μουστάκια ψύχωση.
Εκτός των άλλων ξέρετε κι εστία μικροβίων
είναι και κάνουν κάποτε… βραχύβιον τον βίον!
-
Μα γίνεται ανδρός κορμί και να μην έχει τρίχες;
Μα θα μου πεις, Αντρέα μου, τι έχασες, τι είχες.
Θυμάσαι που εκλίναμε το θριξ και της τριχός
μα όλα αυτά εξέλιπον, σήμερον, δυστυχώς.
Οι άντρες επιδόθηκαν εις τας αποτριχώσεις
και πες μου πώς τον έρωτα, χωρίς τρίχες, θα νιώσεις;»
-
Εάν κύριε φτάσατε, ως λέτε, Καθαρεύουσα
για μένα είστε επιλογή, σας λέω, δευτερεύουσα.
Και μ’ ένα κλικ με μπλόκαρε ευθύς, η σαραντάρα
κι έλα ν’ αυτοσυγκρατηθείς, να μην την πνίξεις, άρα!
