Πώς τη θέλω (την τηλεπερσόνα)

Έτσι τη θέλω πάντοτε να ᾿ν᾿ η τηλεπερσόνα

ντυμένη τα ανάλαφρα σχεδόν κατά κανόνα.

Να ᾿χει πλατύ χαμόγελο να μου το μεταδίδει

και να ποθώ αυθημερόν να βάλω δακτυλίδι.

Άλλοτε να ᾿ναι σοβαρή, να ᾿χει κλειστό το στόμα

και με μια χάρη κάποτε να κλίνει και το σώμα.

Να είναι και εκφραστική, κινώντας και τα χέρια

και να μου φεύγει αυτόματα ακόμα κι η μιζέρια.

Κι ας μου κουνά το δάκτυλο και ας με επιπλήττει

και ας μου λέει ενίοτε  «πού σ᾿ ηύρα ρε Παφίτη».

Μ᾿ αυτό της το χαμόγελο θα αίρομαι στα ύψη

κι ας ξέρω οικονομικά, εν τέλει, θα με στύψει.

Ας πάει το παλιάμπελο, ας πάει και τ᾿ αμπέλι

ας πάνε κι οι μαντόρες μου, εάν κι αυτό το θέλει.

Ελπίζω εις το μέτωπο μην έχω εκβλαστήσεις…

μα θα καθησυχάζομαι πως έχω… παραισθήσεις!

Φωτογραφία από το Διαδίκτυο (σκίτσο)